Over balans

Dit wordt een iets ander bericht dan gewoonlijk. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb 🙂

Plots was daar weer een golf aan berichten over de balans tussen werk & gezin. Dat ik niet de enige (jonge) moeder ben, die ze met meer dan gemiddelde aandacht volgt, mag duidelijk zijn. Meestal raken ze mij, vaak haal ik er iets uit. Soms doen ze mij steigeren.

Gove cartoon

Illustratie: Kev Payne.

Van dit verhaal lag ik bijvoorbeeld toch even wakker. Niet dat ik vind dat mensen die voluit voor hun carrière blijven gaan, een verkeerde keuze maken. Verre van! Heb je een fantastische job waar je energie uit haalt, een kind dat meestal goed in zijn vel zit en zich prima vermaakt in de voor- en/of naschoolse opvang, bij de babysit of grootouders? Waarom zou je jezelf in vraag moeten stellen? Jouw kind zal waarschijnlijk gelukkiger zijn als jij ook gelukkig bent, ook al betekent het dat je minder bij hen bent. Valabel argument. Ik vind het minder fijn dat mensen die het anders moeten aanpakken, hierdoor het gevoel krijgen dat dit een weg is waar elke moeder/vader zomaar voor kan kiezen of koste wat kost naar zou moeten streven.

Maar hé! Kinderen zijn toch flexibel? Die passen zich wel aan. Vaak wel ja. Dan is het een periode op de tanden bijten en opgelucht ademhalen als dingen in zijn plooi vallen. Maar niet altijd. Er zijn volgens mij echt kinderen die dat niet zomaar aankunnen. Dat is niet zomaar een argument waar ouders die het anders aanpakken, mee schermen omdat ze eigenlijk stiekem meer appeltaarten willen bakken (ik quote even uit de link hierboven). Voor die kinderen vind ik het jammer dat onze maatschappij het ons zo moeilijk maakt om er voor hen te zijn op het moment dat hun fundament gelegd moet worden. Dat we daardoor soms drastische keuzes moeten maken tussen werk of gezin. Of erger: dat we ongelukkig worden of verteerd door schuldgevoel omdat we de keuze die we zouden willen maken, simpelweg niet kunnen maken.

Ik was niet het type dat kinderen krijgen, zou uitstellen tot ‘het juiste moment’ daar was. Ik geloof niet in ‘het juiste moment’. Kinderen zouden er komen, dat stond vast. Hoe het moest met werk, dat zagen we dan wel weer. Voor alles een oplossing. Toch?

Dat kinderen krijgen verliep hier toch enigszins anders dan we ons hadden voorgesteld. Van huilbaby’s had ik amper gehoord, laat staan dat ik me had kunnen voorstellen dat ik er eentje in mijn armen zou houden. De emotionele rollercoaster waar we doorgingen, zal ik nooit helemaal van me kunnen afschudden. Ook omdat het voor ons een open verhaal bleef. We kregen niet na een aantal maanden een heel ander kind, zoals vaak wordt verteld. We bleven met vraagtekens zitten. Misschien vertel ik dat ook nog wel een keer, maar dat is een ander verhaal.

Ik had een job die weliswaar niet gemakkelijk te combineren was met kinderen, maar ik had wel het geluk dat ik drie maanden ouderschapsverlof kon opnemen. Zo konden we allemaal toch nog een beetje op onze plooi komen nadat die eerste helse maanden achter de rug waren. Na die periode ging ik terug aan de slag, wetende dat de job niet bepaald goed afgestemd was op de noden van mijn gezin.

Ik zocht en vond een andere job. Beter te combineren. Tot er gereorganiseerd zou worden en ik (zwanger van ons tweede kindje) besefte dat er voor mijn functie binnen die nieuwe lijnen geen plaats meer zou zijn. Hier zag ik vrouwen die kinderen (meervoud!) perfect wisten te combineren met een uitdagende job, lange uren en dagen weg van huis. Ik had van in het begin duidelijk gemaakt dat ik er ook voor mijn kinderen moest zijn. Dat werd aangemoedigd. Het was zelfs ‘sterk’ dat ik die keuze durfde te maken. Ik voelde me niet sterk. Eerder zwak. Het voelde ook niet altijd als een keuze, meer als een noodzaak.

Toen na de bevalling duidelijk werd dat ik niet meer naar die job zou terugkeren, wist ik het niet meer zo goed. Een nieuwe voltijdse job in lijn met mijn diploma/ervaring? Moeder van een kleuter en een verse baby, met partner die dagelijks de file van Merelbeke naar Brussel trotseert, zonder familie bij de deur om in te springen? Mét een kleuter die niet zo flexibel is als het kind dat hierboven beschreven werd. Toch maar even niet… Deeltijdse jobs waar je voldoening uit haalt, zijn helaas niet dik gezaaid en iets met een half hart doen, dat kan ik niet zo goed. Dan maar zelf iets opstarten. Op dit moment haal ik veel voldoening uit de webshop. Het is een nieuwe uitdaging en dat is fijn! Ik hoop dat dit voor ons meer balans brengt. Ik krijg vaak fronsende blikken, want: wat doe je dan daarnaast? Voorlopig dus even niets en we zien wel of dat haalbaar blijft. Voor ons is dit momenteel het best denkbare en haalbare scenario. Only time will tell of het de juiste beslissing was. Waar is die glazen bol als je hem nodig hebt?

Het is een discussie zonder einde. Eentje waarmee we – volgens mij – zullen blijven worstelen. Omdat elke situatie uniek is, elk kind uniek is, elke ouder uniek is. Maar ik denk wel dat we minder druk op onszelf moeten leggen (niet dat ik daar zelf goed in ben, nog niet…). Moeten we niet af van dat loodzware gevoel dat we ‘dé juiste keuze moeten maken’? Vaker aanvaarden dat we niet altijd de controle hebben over wat er op ons pad komt? Dat er omstandigheden zijn waarbinnen we onze weg moeten zoeken? Dat niet alles maakbaar is?

Voor wat het waard is, dit is ons verhaal. Een verhaal dat nog niet af is. Wij zoeken onze weg, samen met ontelbare andere ouders.

Ik blijf ze graag lezen, de verhalen en opinies van anderen. Laat dus gerust een reactie achter of leg een linkje naar jouw verhaal!

9 thoughts on “Over balans

  1. Goed voor jou! En vooral ook de fronsende wenkbrauwen niet aantrekken :). Zoals ik ook vanavond op mijn blog schreef, is het net iets makkelijker als je op grootouders kan rekenen. Zonder hen zou het hier ook een heel ander verhaal zijn. Geniet van je webshop en vooral van het thuis kunnen zijn met je kids!

  2. Het doet me goed om te lezen wat je schrijft. Goed voor jou dat je de keuze kunt maken die bij jou en je gezin past. Ik moest enige tijd geleden toegeven dat ik de combinatie van gaan werken, een praktijk en een druk gezin niet kon blijven combineren op een manier waarop ik beide naar mijn gevoel goed kan doen. (En dat heb ik niet op 1 dag aan mezelf kunnen toegeven) Nu voel ik elke dag dat het de juiste keuze is voor mij en mijn gezin op dit moment in mijn leven om halftime te werken. Ik vind het alleen zo jammer dat ik me voor die keuze te pas en te onpas moet verantwoorden. Want zoals je zegt, elke situatie is uniek!

  3. Mooi geschreven en herkenbaar. Ik vraag mij ook vaak af of het in die “perfecte” gezinnen touwens ook altijd rozegeur en maneschijn is en ben eerlijk gezegd ook altijd een beetje blij en opgelucht als ik andere hoor “klagen over de drukte en de “meewerkendheid” van de kids” dan denk ik toch altijd “oef, het is niet alleen bij ons zo” en inderdaad het ene kind is het andere niet, net als de ene ouder de andere niet is. Hier ook 2 compleet verschillende kids, de oudste energieopslorpend, om het zacht uit te drukken, waar crisissen nooit ver weg zijn en de jongste die precies alles aan kan. Gelukkig schoonouders die letterlijk naast de deur wonen, maar ook voor mij was het al snel duidelijk wanneer we aan een 2de dachten, dat dit met een andere job zou zijn (in de toenmalige voltijdse job konden de uren enkel op 4dagen worden gedaan, wat dus loodzware dagen betekende + iemand ziek op vrije dag, kon je komen opdraven) Maar zelfs met de deeltijdse job, voelt het nog vaak als een zinkend schip aan in het huishouden en dat zitten we nog niet met huiswerk of tientallen hobby’s (waar ik al helemaal geen voorstander van ben). Volledig eens met de oproep tot wat minder druk op onszelf, Laat de maatschappij wat minder van zichzelf en de andere verwachten. Maar het is inderdaad soms vermoeiend om je te verantwoorden voor je eigen keuzes en dan al moet ik bij sommige oudere mensen waar ik in de thuiszorg kom ook vaak verantwoorden waarom we ook moeten werken, dat we nu éénmaal niet in een tijd leven waar iedereen financieel gezien zomaar kan thuisblijven eens er kinderen zijn en doen wij heus nog niet gek met ons geld.
    Spijtige aan de zaak is dat wat je ook doet het nooit goed zal zijn, want ik kan aannemen dat die hooggeschoolde vrouw met de fulltime topcarrière zich ook vaak moet verantwoorden tegen andere waarom ze ervoor kiest om haar kinderen zo weing ziet of steeds de eerste en de laatset in de crèche of opvang is. We leven nu éénmaal in een wereld waar iedereen steeds commentaar op een ander heeft en veel mensen enkel zwart/wit denken, ten koste van de grijze gevallen

  4. Awel, ik vind dat een goede keuze van jou! Kon ik dat maar. Ik sta in het onderwijs en dat is absoluut geen rozegeur en maneschijn verhaal hoor… Organisatorisch weliswaar een pak interessanter dan een 9 to 5 in Brussel, maar ik zit thuis nog lang en veel te werken, ook als Florien hier rondhuppelt. Daarnaast geef ik les aan een moeilijke leeftijd (pubers) en ik heb het gevoel dat mensen echt onderschatten dat het echt wel wat met je doet als persoon. In the end wil ik die kinderen ook gewoon maar iets bijleren, maar er wordt zo veel meer van ons verwacht. Ik overweeg nu een 4/5e rooster volgend jaar, maar zie dat financieel niet zitten. En dat is meteen ook mijn grootste argument om niet minder te gaan werken, want op dit moment is het zwaar. Als ik nu al eens zeker wist dat 4/5 werken ook effectief betekent maar 4/5 dagen aanwezig zijn op school. Dat is zeker niet waar bij ons. Soit, ik kan hier ook een boompje over opzetten, over die balans. Groot gelijk heb je! 🙂 Dat was geloof ik wat ik wilde zeggen…

    • Ha, iemand die Het Onderwijs begrijpt! Hier van ’t zelfde, de uren thuis zijn me er echt soms echt te veel aan… Ik werk sinds dit jaar 60% maar dat betekent nog steeds 4 van de 5 dagen naar school. Maar inderdaad: het voordeel van vakantie en thuis om 16u. En dat is ook al heel wat.

  5. je klinkt zo herkenbaar. Die kinderen zouden er sowieso komen, die job zien we dan later wel, van huilbaby’s had ik nog nooit gehoord, laat staan verwacht dat ik er zelf eentje zou hebben…

    Ik had wel al van huilbaby’s gehoord, maar dat de onze zo hard en zo veel en zo ontroostbaar en zo… zou huilen, daar was ik absoluut niet op voorbereid. Inderdaad, dat niet alle kinderen zich zomaar aan alles kunnen aanpassen, dat weten we hier intussen ook maar al te goed. Dat ‘de buitenwereld’ of zelfs de dichtste familieleden met eigen kleine kindjes die zich wel kunnen aanpassen daar geen begrip voor wil/kan opbrengen, weten we intussen ook al…

    Momenteel ben ik de hoogopgeleide vrouw die maar halftijds werkt, of diegene die toch bijna altijd thuis heeft en er toch niet in slaagt om een piekfijn huis en een boeiend sociaal leven te hebben, of diegene voor wie het niet moeilijk is om eens iets leuks ineen te flansen met de kindjes/iets te naaien voor hen/… omdat ik toch weinig werk

    Ieder huisje heeft zijn kruisje zeker? Alleen jammer dat de meeste mensen het liefst niet zien dat anderen het (ook) moeilijk kunnen hebben.

  6. Je verhaal is heel herkenbaar. Mijn nicht schreef er al eens over op onze blog. Ze werkt meer dan voltijds in combinatie met een tweeling https://nononsonsmoms.wordpress.com/2015/03/04/over-lifehacks-en-balans/
    Ik werk halftijds in het onderwijs. En ik zat net bij de huisarts omdat ik plots last kreeg van migraine aanvallen. Verdict: hoge bloeddruk door te veel stress: zorgenkind, zorgen in de job en de neiging om in alles de lat veel te hoog te leggen. *zucht*

  7. Pingback: Iets over loslaten en bosmaaiers | MIND THE MONKEYS

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *